همى راه جويند نزديك شاه * ز راه دراز آمده دادخواه چو سالار هشيار بشنيد رفت * بنزديك خسرو خراميد تفت بگفت آنچ بشنيد و فرمان گزيد * بپيش اندر آوردشان چون سزيد بكش كرده دست و زمين را به روى * ستردند زارى كنان پيش اوى كه اى شاه پيروز جاويد زى * كه خود جاودان زندگى را سزى ز شهرى بداد آمدستيم دور * كه ايران ازين سوى زان سوى تور كجا خان ارمانش خوانند نام * و ز ارمانيان نزد خسرو پيام كه نوشه زى اى شاه تا جاودان * بهر كشورى دسترس بر بدان بهر هفت كشور توى شهريار * ز هر بد تو باشى بهر شهريار سر مرز توران در شهر ماست * از يشان بما بر چه مايه بلاست سوى شهر ايران يكى بيشه بود * كه ما را بدان بيشه انديشه بود چه مايه به دو اندرون كشتزار * درخت برآور همه ميوه دار چراگاه ما بود و فرياد ما * ايا شاه ايران بده داد ما گراز آمد اكنون فزون از شمار * گرفت آن همه بيشه و مرغزار بدندان چو پيلان بتن همچو كوه * وزيشان شده شهر ارمان ستوه هم از چارپايان و هم كشتمند * از يشان بما بر چه مايه گزند درختان كشته نداريم ياد * بدندان به دو نيم كردند شاد نيايد بدندانشان سنگ سخت * مگر مان بيك باره برگشت بخت چو بشنيد گفتار فرياد خواه * به درد دل اندر بپيچيد شاه بريشان ببخشود خسرو به درد * بگردان گردنكش آواز كرد كه اى نامداران و گردان من * كه جويد همى نام ازين انجمن شود سوى اين بيشهء خوك خورد * بنام بزرگ و بننگ و نبرد ببرّد سران گرازان بتيغ * ندارم ازو گنج گوهر دريغ يكى خوان زرين بفرمود شاه * كه بنهاد گنجور در پيشگاه ز هر گونه گوهر برو ريختند * همه يك بديگر بر آميختند ده اسب گرانمايه زرّين لگام * نهاده برو داغ كاوس نام بديباى رومى بياراستند * بسى ز انجمن نامور خواستند چنين گفت پس شهريار زمين * كه اى نامداران با آفرين كه جويد بآزرم من رنج خويش * ازان پس كند گنج من گنج خويش كس از انجمن هيچ پاسخ نداد * مگر بيژن گيو فرخ نژاد نهاد از ميان گوان پيش پاى * ابر شاه كرد آفرين خداى كه جاويد بادى و پيروز و شاد * سرت سبز باد و دلت پر ز داد [ گرفته بدست اندرون جام مى * شب و روز بر ياد كاوس كى ] كه خرم بمينو بود جان تو * بگيتى پراگنده فرمان تو من آيم بفرمان اين كار پيش * ز بهر تو دارم تن و جان خويش چو بيژن چنين گفت گيو از كران * نگه كرد و آن كارش آمد گران نخست آفرين كرد مر شاه را * ببيژن نمود آنگهى راه را